Yolculuk

hiçbir vakit doğru vakti göstermeyen kırmızı ve dijital bir üçyüziki saatidir yolculuk çocuğunu pet şişeye işeten bir anne eski bir kimlikten sökülmüş fotoğrafta yarısı kalmış bir mühür dağa taşa yazılmış gömlek reklamı yahut parti sloganıdır Anadolu yollarında her dinlenme tesisinde uyanmak mecburiyetinde muavin hüznüdür radyo tiyatrosudur yolculuk birinci ve ikinci adamı olan bir köy piyesi bozbulanık limon kolonyasıdır eksildikçe ayrılık gözyaşları eklenen mekke medine manzaralı duvar takvimidir bazen uzun yol şoförü ya da gemi kaptanı olmayan babaannemin takvimlere ve hava raporlarına duyduğu merakın her geçen gün artmasıdır artık makaralardan yapılmış telli arabadır yolculuk ergenlik çağına bir turluğuna kiralanmış bisiklet gidip de gelmeyiştir dadaş ayazlarında her zaman açık radyosu dünyadan haber veren sesi kanaryalı bir berber dükkanıdır Münir Nurettin’in buhar banyosu yaptığı