Requiem

-Dr. Mehmet Şen'e- Boynum kıldan ince ölüme -Değil mi ki şol illetten iğne ipliğe dönmüş bedenim- Ve ölüm ki, benim bu ölümlü dünyaya gelmemle Beraber dünyaya gelen maşallahı var oğlum Ona ben analık ettim, onu ben elimde büyüttüm Onu şu kadarcıktan bu boya ben getirdim Yedim yedirdim, içtim içirdim, kustum kusturdum Onu sütümle, Onu kanımla, Onu aklımla besledim Nereye gittiysem, ölümüne kadar yanımda götürdüm Ne zaman aşkımı öpsem, ona da öptürdüm Ben gençken o da gençti, İhtiyarım o da ihtiyar Siperlerde omuz omuza döğüştük O diyar bu diyar Kimi de nefsimizle barışık Bahtiyar mı bahtiyar Şiir düzerken tüy kalemim oynatırdı kıyısından Onu unuttuğum da oldu, Ölümcül mü ölümcül bir ihmal! Hatırladığımda ama, öyle yarım yaşadığıma bin pişman O denli unutkanlıklarım için mi şimdi bu intikam? -Adam sen de; Bir ben miyim alemde oğlu hayırsız çıkan! Ki saldın bu hebis Haşhoşiyûnu, ‘lan günahı boynuna; Anarşit bir Urartulu ur musallat ettin boynuma! Truva’da Tahta At güya İçinden uğruyorlar dışarı Çoğaldıkça çoğalan o maraz, o haşarı hücreler Farkındaysalar da kıyımın, tutamıyorlar kendilerini Yazık, benle koyun koyna onlar da verecek son nefeslerini! .. Gel bakalım diyorum, gidiyoruz senle, namızsız oğul! Oğul verdikçe veren o belalıları da alayımıza katıp Neş’eye neşideler okuya okuya, iyi sularda aşağı Gidiyoruz o ölümsüz Allahrahatlıkversinlere doğru... Sizin de içiniz rahat olsun ey arkada kalanlar Bundan böyle size anakarada ölüm yok!