Tavşan Kanı

Senden önce bir Rum papazdım Sakallarıyla bir eski korudan Meryem dağlarını ünledim miydi Keçiler şaşırırdı yolunu Allah için ben insan değildim Ellerin olmasa okşamasaydın beni Kim diye bakardın bu kara bulut Cehennemin ucundan gölgesi Kendi elinle kazdığın kuyuya Aşk ufacık bir taş atmaktır Gürültüsü büyüyünce sessizliğin Marifet yosunlar gibi susmaktır Fıkara bir midyeden başlayan deniz Nasıl da büyüdü mavi oldu Oturmuş yere hanım hanımcık Ölümün ayaklarını yıkıyor Güneş batarken getirdiğin çay Marmaradan daha yavaş soğurdu Göz göze geldikçe düşünürdüm de Hep akşamla boyasınlar sandalları Biz uslu sevgilerin türbesiydik Her gece uyanan mezar taşlarıyla Öyle çoğalırdı ki tavşanlarımız Yaşayan kalmayacaktı nerdeyse