Yağmur Gözlüm

Serin bir İstanbul sabahının erken saatiydi.. Bana tatildi ama haftanın tam iş saatiydi.. İstanbul yağmurlu, kalbim kupkuruydu.. Bir fıkra gördüm uzakta, neşelendim.. Ben de anlatmak istedim.. İşine gidememiş bir yüreğe dokundum.. Dokunduğum yürekte sızı vardı, Aşk vardı, Hüzün vardı, Sıcaklık vardı.. Ve anlatamadığı, kelimeleri olmayan yaşanmışları vardı.. Bana gök delindi sanki evde kaldım dedi, Boşver tadını çıkar diye avutmak istedim. Evde kalmış bir yüreğin içindeki fırtınanın tadı nasıl çıkarsa!! O hissettiğim halde gülümsemesi için yaptığım Anlamsız gülücükler nasıl acılara karışırsa.. Bana söylemedi ama Yağan yağmur kadar hüzün doluydu kalbi, Esen rüzgar kadar fırtınalıydı yüreği.. Hissettim.. Sadece hissettim.. Fıkralara sığınmış bir yüreğin O kadar yaşanmışları varmış ki.. Dinledikçe benim de kalbime sızı düştü. Ve bana dedi ki! "Keşke şu an gözlerime bakabilseydin.." Kalbime düşen bir sızıyı daha güzel hangi söz ifade edebilirdi ki!! Benim yağmur gözlüm olabilmeyi başka hangi yürek bu kadar kolay başarabilirdi ki!! O serin İstanbul sabahını karşıladığım gerçek dışı dünyada Duyguların gerçekliğini buldum. Yağmura sığınmış bir yürek buldum.. Adeta içimden kopmuşları yeniden yaşatacak Beni bu dünyanın duygusuna yeniden bağlayacak Ruhu olan bir sözü olacak Bir yürek buldum.. Ve haykırdım.. Merhaba yağmur gözlü, merhaba..