Aşk İncelik İster

Yanlış rıhtımın martısısın sen, İncitilmiş ve örselenmiş bütün güzelliğin. Hoyrat eller zedelemiş kanatlarını, Ayaza bırakmışlar bütün masumiyetini... En çok sen biliyorsun bunu; " Aşk incelik ister ''. Kimse hak ettiğini yaşayamıyor biliyorum, ama sen hak etmediklerini yaşıyorsun ömründe. Sadece uzaklardan hayatına tanıklık eden ben bu konuda için için yok olmaktan başka hiçbir şey yapamıyorum. Her gün biraz daha yok olarak, yok edilişini izlemek düşüyor benim de ömrüme… Zayıflığını ve çaresizliğini izledikçe sahipleniyorum biraz daha seni, Sen düştükçe benim dizlerim kanıyor ama söyleyemiyorum kimselere. Hani ağlıyordun, hani geceydi, hani kıymet bilmez bir adam yakmıştı canını yine, hani beyaz ellerinle kapatmıştın ya beyaz güzelliğini yüzünün, hani o incecik parmaklarının arasından süzülüyordu göz yaşların… Söyleyememiştim; o ince parmaklarının arasından süzüldü benim de serseri ruhum. Ve orda anladım yapabilecek hiç bir şeyimin olmadığını seninle ağlamak ve sana gönderilmeyen mektuplar yazmak dışında. Sen ve yaşamın arasında bir yerlerde heba oluyor günlerim Ama kendim için değil en çok senin için üzülüyorum ben. Gözlerinin kahve nehirlerinde yüzüyor Karac'oğlan mısraları… "Nedendir de "kahve" gözlüm nedendir Şu benim geceler uyumadığım? Çetin derler ayrılığın derdini Ayrılık derdine doyamadığım Dostun bahçesine yâd eller dolmuş Gülünü toplarken fidanın kırmış Şurda bir kötünün koynuna girmiş Şu benim sevmeye kıyamadığım Kömür gözlüm seni sevdim sakındım İndim has bahçeye güller sokundum Bilmiyorum nerelerine dokundum Bir belli haberin alamadığım Karac'oğlan der ki yandım da öldüm Her deliliği ben kendimde buldum Dolanıp da kavil yerine geldim Kavil yerlerinde bulamadığım…"