Kalem

Dedim yaz kalem. Dedi bir aşkın yusufuyum; züleyha bilmem. Tohumun toprağı yardığı yerde Güneşin geceye değdiği yerde Ruhumun ruhuna erdiği yerde Aşkın elifini yaz sen kalemim Olmaya derman yok dediğinde mi? Solacak çiçeğin pür renginde mi? Aydınlık ağarıp öldüğünde mi? Aldırma kalbime, yaz sen kalemim Aşkın kaderine mağlup iken can Kalbimde uyuyup yüzümde uyan Sır ile yıkanıp duaya dayan Hece hece çözül ak sen kalemim Takvimler dökülüp zaman silinsin Perdeler kalksın ki cevher bilinsin Nuh’u seven nun’sun; Muhammedîsin Aşkın secdesine eğil kalemim Kalmadı içimde vakt-i zahir’in Önceye evvelsiz, nerede ahirin? Aşk bir umman ise katre şairin Boğul damla damla yan sen kalemim Hicap al gülse aşk bembeyazdır Aşığa sitemi sevdiren nazdır Kalbin miratıysa nalân niyazdır Çilehanelerde ağla kalemim Aşkın pazarına Yusuf da düştü Züleyha’yı eğen yusufî düştü Ölüm bu hikâyede güzel gülüştü Cim’e esre, aşka nokta: Sen kalemim Susarım elbette dilim yetmezse Aşkın ettiğini canan etmezse Zülfün dua olsa hemen bitmezse Amini düşürme söz ol kalemim