Ayrılığın Treni

Şu tükenen ömrümün sevdalı senesinde Keder dolu dert yüklü bir İzmir gecesinde Dalgaların dövdüğü kıyı meyhanesinde Nihavent ten hicaz dan fasıllar çalıyordu Siyah saçlı bir kadın masada ağlıyordu Ayrılığın treni ansızın geliverdi Siyah saçlı bir kadın trene biniverdi Sonra ne susmak bildi ne de gözyaşı dindi Masadan yaşlı adam ona el sallıyordu Siyah saçlı bir kadın ağlıyor ağlıyordu Hep acıyla yüklüdür bir akşam giden tren Gözyaşıyla mendille gurbetlere götüren Götürüpte bir daha geriye getirmeyen Vagonlar acıları uç uca bağlıyordu Siyah saçlı bir kadın ağlıyor ağlıyordu O gece güzel kadın güzelliğine yandı O gece siyah gözler sevdiğine ağladı Gözyaşları masaya damla damla damladı Kadehler içkilerle dolup boşalıyordu Siyah saçlı bir kadın ağlıyor ağlıyordu Bekledi yaşlı adam gece boyu masada Bir şey değişmiyordu kalksa da kalkmasa da Döndüğünde o kadın adamı bulmasa da Adamın dünyasında siyahlar kalıyordu Siyah kirpiklerde yaş siyahlar ağlıyordu