Bir Kadın Aya Bakıyor

Bir kadın aya bakıyor Gökten yıldız yağıyor gözlerine Cemre erken düşüyor yine toprağa Dağlara gelin gidiyor ilkbahar Bir kadın şiir yazıyor Sular aşkımıza tanıktır diyor Güneşle temizliyor karanlık ellerini Aragon'la Nazım söyleşiyor bir yerlerde Yeryüzünde bütün devrimler şiirleşiyor Bir kadın türkü söylüyor Yolları hep umuda çıkıyor hüznün Serin rüzgarlar esiyor saçlarında Sesinde turnalar geçiyor bölük bölük Dilinde koca bir orman türküleşiyor Bir kadın şiir okuyor Aydınlanıyor kentin yüzü Bir bulut kendini unutuyor otlar üstünde Karacaoğlan dilleniyor bin yeşilli dallarda Pınardan pınara bir elif ceylan sekiyor Bir kadın mutlu seviyor Güneşten önce gözleri düşüyor alevlere Başında cam yeşili bir bulut ağrısı Islak özlemler biriktiriyor avuçlarında Tomurcuklar patlıyor kaya diplerinden Birden bir aşk kokusu sarıyor evreni Ayrılık alıp başını gidiyor uzaklara Ölüm kendinden utanıyor.