Mektup

Yağmurlu bir İzmir akşamında Yazıyorum bunları sana Az sonra bir gemi yanaşacak kıyılaıma Çekip gideceğim belki de Bana göre değil bu dünya Seni düşünürken bile Bana göre olmuyor bazen Bir boşluk var içimde Bir türlü dolduramıyorum Ölecekmişim gibi canım sıkılıyor durmadan Yazdığım şiirleri de beğenmiyorum bu günlerde Bu günlerde dünya daha az çekici Yarın daha da az çekici olabilir unutma bunu Öbür günlere değinmek istemiyorum hiç Canım çok sıkılıyor Seni düşünmek bile bir şey değiştirmiyor artık Seni aynalara çiziyorum kendi görüntümle Avuçlarımda bir işçinin eli terliyor Ağlamak istiyorum Bütün ağaçları söküp ormanlara taşımak istiyorum Gücüm yetmiyor Çiçek açıyor bir erik ağacı Bütün ağaçlar aynı şeyi yapıyor bu günlerde Hepsi sevgiyi ve yaşamı tadıyorlar Son damlasına kadar Ve ben Yine sensiz yine kederli İnsanlar arasında dolaşıyorum Hiç böyle yalnızlık Ve korku dolu gözlerim olmamıştı benim Üstelik yorgun bir yaşlı gibi Çekip gitmek isteyen gözlerle bakmamıştım gökyüzüne Yürüyorum bir ormanda Birden çıkıyorum ormandan Masmavi bir gölle karşılaşıyorum Seni düşünüyorum sonra Bol ağaçlı bir dağ havası yayılıyor içime Ve sonra Sana bu mektububu gönderiyorum işte Anlayacağın sevgili, yüreğim yaralı Ve yüzünü gülüşünüçok özledim...