Kadıköy vapuru ve sen

yüreğimden kelepçeni alıp lütfen çıkar mısın düşlerimden... diyordu, içimdeki ben.. tüm gücümü toplayıp bir kez daha denedim.. elimde tuttuğum, tanrıya'dır antetli beyaz bir sayfaydı.. yepyeni bir yazgı eskizine direniyordu, kurşun kalem.. eylül'den kotardığı parlakımsı güneşiyle dumansız bir cumartesi salınmıştı şehir hatlarına.. üstgüverte senfonisinde bir güzel benimle açık çayını yudumlamakta.. güne katılan tebessümle, bol köpüklü minik dalgaların tınısına karışıyordu dilimize takılanlar.. sarı saçların zarif çağrısına puslanmıştı duygular, inerken.. kadıköy vapurundan.. hem ihanete hem senden kaçamıyordu korkular.. gidemedim... sen.! çığlığını bıraktı, iskelenin eteğini yalayıp gözüme düşen martı... hâlâ oradayım.. ruhunun sızlatan cenderesinde.. bırakıp gittiğin güz ile kış arası mevsim...