Nasıl ki

Her gün öleceğimi bile bile Ellerim bana yaşlılığımı haykırırken Nasıl ki kalbimin atışını unutmadımsa Kendim kadar yalansız Seni de hiç unutmadım... Bir gün gidemeyeceğimi bile bile Yollar kapanmışsada kardan Ayaklarım donsada Şubat soğuğunda Nasıl ki İstanbul hasretiyle tutuşuyorsa gözlerim Çaresiz kıvranırken hüznünle Kendi gözlerim kadar Senin gözlerinide özledim... Bugün hüzünleneceğimi bile bile Nefesim, ışıkla gölge arasında esirken Yine bütün yeminleri hiçe sayıp Gitmişsem karanlık, nemli istasyona Saklanıp duvarlar ardında ağlamışsam Nasıl ki korkarak beklemişsem sabahı Bilki seni gittiğinden beri bekledim...