Bir Garip Hicaz Besteydi Sevdâ...

iç sızlatan nağmeleriyle bir garip hicaz besteydi sevdâ ve yeterdi bir zemin bile mâziye yolculuklara geçmiş baharları yaşardık bir bir yürek burkan her nakaratta sonra kendimize ağlar bulurduk kendimizi her meyanda yanar tüterdik ayrılıklara inleyişimizdi neyler sabrımızdı kemanda arşe âhımızdı tamburda yay hasretimizdi ud''da perdeler her mızrap gözyaşımızdı kanunlarda kanatlanır uçardı gönül bir daha hiç yaşanmayacak o yıllara ... bir garip hicaz besteydi sevdâ ve bin sitem gibiydi cânâna her notada güz eskisi bir rüzgâr bin parça yürekleri tutup savururdu yeniden küllenmiş yangınlara hazan dönümü bir hüzün yürürdü sazlara perde perde yükselirken si bemoller do diyezler sinerdi gün dulu akşam gibi pür keder karanlıklara ah... nasıl tarifsiz bir hicrandı o beste sızısı dinmeyen acısı eskimeyen bir derin yaraydı ki her dinleyişte yeniden ve her terennümde sağnak misali sevdâdan sırılsıklam dökülürdü yalnızlıklara