Sürgün Kendi Odasında

Kendini yalanlayan gölge zamanlardan düşman kiracılarımla geldim. Ruhumda iskeletim uğulduyordu terk edilmiş bir köprü gibi inançsızlıktan, 'ailede ölmek' maskesiyle geldim. Oysa masum sayardı kendini o bencilliğin alevinde ısınır, düş saatlerinde misafirdi. Kutsal sırrım diye sahipsiz lanetimi fısıldayınca kulağına gözyaşlarım boyandı kayboluşunun sahici renkleriyle. Artık düşleri düşman ona masumiyeti zehirliyor bencilliğini Tenine kazıdığım inançsızlık saatleriyle sürgün kendi odasında Şaşkın yüreğinin hatırası şehirde oynattığım tek gecelik bir film şimdi...