Onlar Ve Biz

ön balkonda oturmuş konuşuyorlardı: hemingway, faulkner, t.s. elliot, ezra pound, hamsun, wally stevens, e.e. cummings ve birkaçı daha. “baksana” dedi annem “şunları susturamaz mısın? ” “hayır,” dedim. “boş konuşuyorlar,” dedi babam, “kendilerine iş bulsalar iyi ederler.” “işleri var onların,” dedim. “bok var,” dedi babam. “kesinlikle,” dedim. faulkner girdi içeri sendeleyerek dolapta bir şişe viski buldu ve sendeleyerek çıktı. “korkunç bir insan,” dedi annem. sonra kalkıp balkonu gözetledi. “bir de kadın var aralarında,” dedi, “ama daha çok erkeğe benziyor.” “gertrude o,” dedim. “kasılıp duran biri var bir de,” dedi, “üç kişiyi birden marizleyebileceğini söylüyor.” “o ernie,” dedim. “ve sen,” dedi babam, “onlar gibi olmak istiyorsun, öyle mi? ” “onlar gibi değil,” dedim, “onlardan biri.” “lanet bir iş bulacaksın kendine, anladın mı? ” “kapa çeneni,” dedim. “ne? ” “’kapa çeneni’dedim, bu adamları dinliyorum.” babam karısına baktı: “bundan böyle oğlum yok benim! ” “umarım,” dedi annem. faulkner sendeleyerek girdi içeri yine. “telefon nerde? ” diye sordu. “n’apıcan telefonu? ” dedi babam. “biraz önce ernie çifteyle beynini dağıttı,” dedi. “gördün mü bu adamların başına ne geldiğini? ” diye bağırdı babam. yerimden yavaşça kalkıp bill’e telefonun yerini gösterdim.