Bir Çelişkinin Dönemecinde

Şiir bu ya! Bir şehir oluveriyorsun Deli boranlar dövüp geçiyor bedenini... ben ki denize kıyısı olan yanınım senin... yüzümü döküyorum her sabah dalgalara geceleri duvarlarına afişler asıp kaçan benim benim ayak seslerim suspus olmuş sokaklarında yankılanan... meydanların boş yıldızlar kalabalık bir çelişkinin dönemecindeyim içimin şiirlerini dökmek geliyor bu gece kaldırımlara devrik cümleler kurup kurup yıkmak ve imla hatalarıyla dolu yaşamın orta yerine bir bıçak gibi saplamak adını şiir bu ya! sen şehir oluveriyorsun... ben şair...