Oğul Ömer Koçhan

On beş nisan günü hayatımıza, Bir güneş misali doğuşun yok mu? Gözü gönlümüze, ol tahtımıza, Bir kerem misali konuşun yok mu? İsmin sual etti babaannesi. “Ömer “ olsun dedi Yusuf dedesi. Amcalar, halalar gönül danesi, Sevgiyle gülerek oluşun yok mu? Doğuşun bizlere belki de dündü. Ne çabuk büyüdün başımız döndü. Anne, baba diye dediğin gündü, Baharda gül gibi açışın yok mu? Hem oğul, hem abi hem de arkadaş. Zeynep ve Yusuf’ a en güzel sırdaş. Annene her türlü işinde yoldaş, Büyük bir vakarla oluşun yok mu? Okuyup azm ile ilmini aldın. Ekmek kavgasının içine daldın. Biz petek misali sen ise baldın. Dirhem ile an, an süzüşün yok mu? Yusufoğlu der ki, Ey oğul Ömer, Ömrün uzun olsun, rızkın bin değer. Ne olduğun sual eylersen eğer, Canımızdan bir can oluşun yok mu?