دقیقی طوسی

من جاه دوست دارم کآزاده زاده ام آزادگان به جان نفروشند جاه را

چگونه بلایی که پیوند تو نجویی بد است و بجویی بتر شبی بیش کردم چگونه شبی همی از شب داج تاریک تر…

مدیح تا به بر من رسید عریان بود ز فر و زینت من یافت طیلسان و ازار

تو آن شبرنگ تازی را به میدان چون برانگیزی عدو را زود بنوردی بدان تیغ بلاگستر به اندک روزگار ای شه دو چیزم داد بخت تو یکی لفظی خرد رتبت دوم طبعی سخن گستر

من این جا دیر ماندم خوار گشتم عزیز از ماندن دایم شود خوار چو آب اندر شمر بسیار ماند زهومت گیرد از آرام بسیار

که را رودکی گفته باشد مدیح امام فنون سخن بود ور دقیقی مدیح آورد نزد او چو خرما بود برده سوی هجر

زان مرکب که کالبد از نور لیکن او را روان و جان ازنار زان ستاره که مغربش دهنست مشرق او را همیشه بر رخسار

بزلف کژ ولیکن بقد و قامت راست به تن درست و لیکن بچشمکان بیمار اگر سر آرد یار آن سنان او نشگفت هر آینه چو همه خون خورد سر آرد بار

تو آن ابری که ناساید شب و روز ز باریدن چنانچون از کمان تیر نباری بر کف دلخواه جز زر چنانچون بر سر بدخواه جز بیر

ای کرده چرخ تیغ ترا پاسبان ملک وی کرده جود کف ترا پاسبان خویش تقدیر گوش امر تو دارد ز آسمان دینار قصد کف تو دارد ز کان خویش

نگه کن آب و یخ در آبگینه فروزان هر سه همچون شمع روشن گدازیده یکی دو تا فسرده بیک لون این سه گوهر بین ملون

ذره نماید به جنب قدر تو گردون قطره نماید به پیش طبع تو دریا

زان تلخ میی گزین که گرداند نیروش روان تلخ را شیرین از طلعت او هوا چنان گردد کز خون تذرو سینه ی شاهین…

ملک آن یادگار آل دارا ملک آن قطب دور آل سامان اگر بیند بگاه کینش ابلیس ز بیم تیغ او بپذیرد ایمان…

چشم تو که فتنه جهان خیزد ازو لعل تو که آب خضر می ریزد ازو کردند تن مرا چنان خوار که باد می آید و گرد و خاک می بیزد ازو