Sessizlik Yalnız Yaşanamazdı

sevmek zor işti ve boşunaydı ve değerdi... ve yaşamanın bir haddi vardı ....sonlu kendini öldür/mey/esi gelirdi insanın ki aldırışsızlığı vardı kendinden bık/ma/mışlığın istense çoktan ölünürdü üstelik utançtan ölünen, dil sürçmelerindeki gibi yüz gölge yerleri olurdu sıcağının dudakların cehennemimin dibi kıyından,köşenden saklanırdım şiirlerimin elinden tutup keskin nişancım olurdu sözün her vuruşunda adım acırdı gülüşü acırdı özrün bir canım giderdi canım acırdı uzaklım olurdun...yasaklım üçüncü ve en son hakkım bir yayı gererdi teninin kokusu bembeyaz utanırdı, kirecini söndüremeyen su gökyüzüne yatak sererdi bacağını kırdığın şeytan dut dalında dar/alırdı ağacımın ilmiği lafını bilmezdi ipek kozan ıslanırdı suyumu saran sarmaşık ayağa taş olurdu denizlerin dibi sırasızın beteriyle sevişirdi ayrılık ve eli boğazımda yakamoz çekik perdeme dolardı sevmeyi sessizlik yalnız yaşanamazdı kim susarsa yarıda keserdik ölmeyi