Sergi

Öğle sonrasında Bir sonbaharın Güneşin mayışık sıcaklığında Günahlarını temize çekiyordu adam Ve vergisiz muhasebat yapıyordu iç işlerinde ve kadında, parmağındaki yüzüğe adama ve yüzüğün öncesine bakarak bıyıksız olmanın rehavetiyle açık bir gülümsemeye terk etmişti yüzünü ve düşünmeden oluşmuş bir familyanın düşünceden çöküşüydü sergilenen ders çıkaracak alıcılar bekliyordu yüzükten yansıyan parıltı bir merasimi hatırlatsa da kimsesiz geceleri düşünüyordu kadın ve kimlikteki “DUL” ibaresini...