Öylesi Değil

Umutlarım çatlak duvarlardaki paslı çivilerde asılı şimdi, güzel günlerden kalma bir tebessüm emanet duruyor dudağımın kenarında. Sen de çekip gitme şimdi düşlerimle birlikte, haydi çabuk gecikmeden gel sakladığın anıları sunmak için yüreğime. Sulu gözlü bir hüzün kapladı yüreğimi bu gece , ceplerimde rengarenk binlerce umut var, kısa zamana sığdırılmış sana dair. En bilmediğim şarkıyı söylüyor dudaklarım, içinde sen geçiyor bu şarkının ve en çıkmazındayım sanıyorum hayatın… En yaşanası tarafında, en umutlu anları, senin en sevdiğim halinle yaşamak istiyorum. Fatih'in en eski sokağında, önce Vefa Bozacı'da, sonra sokak ortası çaycıda… Bilmem belki de İstanbul'un mavi gözlerini seyrettiğimiz sahil boyunda… Öylesi değil işte, bir anda dökülüveren sözcükler istiyorum adı konulmamış çocuk gibi… Öylesi değil işte, yakılası mektuplar istiyorum, uzak kentlerin yabancılaşan insanlarından gelen… Öylesi değil işte, bambaşka bir tad istediğim. Denizin tuzu, yağmurun ıslaklığı, sevdalıyı kaybetmenin uçurum korkaklığı, sevgilinin sarıp sarmaladığı gecenin karanlığı, şiirimin kağıda dökülen taptaze aydınlığı… Öylesi değil işte böylesi