Kimin Koynunda

Şarkılar söylemek varken sana saatlerce Yumuşacık dalsız bir ağacın Yeşil yapraklı yuvalarından Bal arıları gibi Söylenip durdum Ellerimde muşmula Yüzümüz ekşimiş dertten kederden Henüz hiçbirini bile yemeden Ve ben Kırık tırnaklarımla yalnız kaldım Sen bir "kez" bile yoktun Elimde tırpan gibi yaş bir ot çubuk Kızdığım her an için Yaklaştığım her ağaca bir darbe Küçük çocuklar gibi Başka oyun bilmeyen Ve öğle sıcağı geldiğinde Gene onların gölgesinde çömelen Geceleriyse, saatlerce Karanlığın koynundaydım Zannettiklerin yerine Kolay mıydı karşı koymak ona Kolay mıydı karşı koymak Hele sana Şarkılar söylemek vardı sana saatlerce Yumuşacık pamuklu bir Yastık yanağında İlkbahar kuşları gibi bir çığırtkan Bir sessiz Zannettiklerin yerine Kızıl güneşin koynunda