Kafesteki Yürekler

Karanlık, bitmeyen hüzünlerin ışığı, Bir yokluk bilmecesi, Bir baykuş çığlığı, Gecenin ürperten yalnızlığında Bir ben, hayallerim Ve kaybolan yılların karmaşası Sonsuza koşuşturan dolu dizgin, yılmadan Bu arada sevgileri teker teker yitirmiş, Ellerinde yapraklar gibi sararmış, Anılar... Gönlünde bitmek bilmeyen hazan Ve ben, yine yalnız, yine kimsesiz. Karanlık, Varolmaya susayan, Fakat yokluğa boyun eğen, Yüreklerin sığınağı, Karanlık benim sığınağım, Her gün, yeni bir hırs, Her dün, hayal kırıklığı. Her nefret bir umut, Her sevgi bir korku. Yitirmenin korkusu, kaybetmenin acısı, Toprağa düşen her yağmur tanesinin ardından, Buram buram babam gibi kokan, Toprağın reyhası. Kimi zaman çılgın bir deniz gibi serseri, Ilık bir meltem bile yetiyor coşturmaya. Umutlar savruluyor, ızdıraplar büyüyor, Gözyaşı ve serzeniş, günahsız rüzgarlara. Kimi zaman rıhtımda demirlemiş bir gemi, Bir köşede sessizce boyun eğmiş bahtına. Ufuk çizgisine dikmiş gözlerini, Gemici düğümüyle bağlamış anılara. Karanlık, Çelişkili yüreklerin kafesi, Kapana kısılmış bir kuş nasıl ki; Özgürlüğe kanat çırpmak için ağlarsa, Nasıl, altın kafesteki bülbül, Feryadıyla gönülleri dağlarsa, İşte böyle çırpınıyor yüreğim, Aydınlığa hasret, sevgiye muhtaç, Yüreğim ve ben. Bencil mazimize tutsak Sahipsiz, sevgisiz. Karanlık, Efkarlı gönüllerin dostu En kadim dediğin dostlardan bile Daha sırdaş,daha yürekli Daha kadim, daha dost. Ne toprağın kokusu, Ne şiirin büyüsü, Bir sevgisizlik kasırgası içinde Tek sevgi onun sevgisi Her şey karanlık, Yürekler karanlık, umutlar karanlık, Tıpkı geceler gibi.....