Sen Yanımda Olmalıydın

En umulduk yerde sen yanımda olmalıydın... kırkikindi vakitlerinde yitik hüznüyle bulutların hayallerimizin tuzu aşıma buzu kadehime dolmalıydı zindanlarımda voltalayan yalnızlık göğüs kafesimin parmaklıklarına yaslayıp başını belimi bükmemeliydi telaffuzu zor karanlıklarda gerçek olması için tersini dilemeliydik tüm dileklerin bir martının kanadında hayallere uçmalı ama asla martıya benzememeliydik koca bir delik şimdi yüreğimde sevgin ne kadar sığdırdıysam tutamıyorum gözbebeklerimde bulut olup taşıyor oysa mutluluk damlalarında yıkanıp bir ağaca adımızın baş harflerini kazımalıydık adımızla hayat bulan dalların budaklanışını izlemeliydik an be an sesime değmeliydi sesin konuşacak hal kalmalıydı mezarlar bile tek kişilikken beraber, dimdik, hep olduğu gibi ölüme çalım atarcasına gülümseyebilmeliydik bazen küsmeliydim sana senin bundan hiç haberin olmamalıydı kırgınlığımı çoktan unutmuş yudumlarken kahvelerimizi binbir umut sığmalıydı avuçlarımıza zaman utanmalı güçsüzlüğünden çalamadığı hayatların gözü önünde çivilemeliydi kendini çarmıha ulu orta kuşlar ötmeli denizde dalga olmalı mevsimler birbirini kovalamalıydı gece gündüze dönmeli gündüz geceye gülmeliydi her şey olduğu gibi kalmalıydı ya da umrumda değil hiçbir şey yerinde durmamalıydı ama sen yanımda olmalıydın ve hiçbir şiir bizi böyle ağırlamamalıydı...