Yarım Yamalak - I

Bir düş kokusu yayılıyor sokaklara Tuttuğum matemin soluğu yok Gölgelerin parsellediği karanlık Soytarı Bıyık altından gülüyor yalnızlığıma Kim yaktı karanlığın rengini… Oysa hiç kanatlarım olmamıştı benim Yerden yükseldiğim vakitlerde Ve yine gecikirdi kapkara trenler Söylenip durduğum Çıkar gelirdi ay ışığı güne dogmadan Şimdilerde kesip attım dilimi Duyan var mı suskunluğumu… Bir kız çocuğu tanımıştım Eminönü'nde Simidini martılarla paylaşan Yalnızlığından kimsesizlikler çalip Şarkılar mırıldanan yersiz yurtsuz Paslı demirler vardı rıhtımda Bir de gerçek lekeli hayallerini yamayan O kız çocuğu, duydum ölmüş Mezarını bilen var mi… Sesimin eremediği makamlardan Uydurduğum şarkılarım vardı Çocuktum Ve oyunlarım elimi yüzümü kirleten Oyuncaklarım bir bir kırıldı Ağlayamadım Gözyaşlarımı gören var mı… Acılardan süzme mutluluklarım oldu hep Bir de sonunu hiç yazamadığım hikayelerim Şafak vaktinden açan aksam sefalarım Bu yüzden mi erken soldular hep.. Gitarımdan dökülen sessiz sedasız tınılarım Yakışmadı hiç haykıran uğultulara Bu yüzden artık sustum ben Sustum! Duyan var mı