Aynamla Konuşuyorum...!

buzullar kadar soğuk bir kararsızlığın içinde donuyorum.. elimi nereye atsam umutlarımın sıcaklığı eritmiyor kapısında kaldığım hayallerimi.. kirpiklerimde buzul sarkıtlar, heryer beyazın ötesinde siyah..! bu resmin arka fonuna aşkımı döşüyorum tuvalimde yeterince renk yok.. yine yarım, yine yitik. /..ben yine yalnızlık sanatına dönüyorum../ parolasını bilmiyorum hayatın ve sevdamın bunca kurallar varken bir defaya mahsus bozsam oyunu diyorum; çorap söküğü gibi geliyor çaresizliğim.. çare SİZ diyor içimdeki küçük hanım /..bense birtürlü kabullenemiyorum elit gözüken kaba hayatı../ sihirli dokunuşlar yüklemek istiyorum titreyen ellerime ahh bir dursalar.! dökülmeseler yerlere; /..genç yaşımda görmesem yaptığım ihtiyarlıkları../ dokunsanız ağlayacağım.. ağlasam erirmi kirpiklerimdeki sarkıtlar..? yoksa tam ortasından kesermi gülüşlerimi..? soru çok.. cevap yok.. konuşmak istedikçe dilime dolanıyor sözcükler.. konuşsam diyorum anlarmı bu saf çocukluğum /..büyürmü ben küçüldükçe...? bu bir iç savaş yüreğim cephede tek aşk vuruyor, iş vuruyor, annem, babam, susun..! hayat bana sesleniyor; savaşmalısın savaşırken barışmalı ve sevmeyi hiç unutmamalı...!