Unutulan Kimsesizlik

Tanrının unuttuğu bir yer Yalnızlık sonsuzluğu Umutsuzlar diyarı dört dağ arası Ölüm mezrası... Yıkılmış evler virane gönüller Durmuş bir yaşam İçim kan ağlıyor kan Çaresizlik açlık ve kimsesizlik Öyle bir yer işte burası Yolu yok yürümeye Kilometrelerce dağ taş var Devirmeye Yoksa hasta yetişmeyecek Hastaneye Telefon mu hiç gelmemiş Suyu dereden bol bol iç Çık yedi yüz metrelik tepeye Telefon çeksin inleye inleye Önlüksüz öğrenciler hepsi Yardım bekler Sefilce Sonsuzluklar diyarı burası Kötü kaderin en alası Allah kimseyi düşürmesin buraya Ne anayla görüşülür ne de yarla Ağlamaklı olur yürek Bunlara acımayan harbi kelek Neyse fazla uzatmayalım Çilemizi anlatalım Karakış baş belası metrelerce kar Cefası Yol bulmak için öncülerdir köpekler Karaborsadır tezekler Çocuklar bir parça ekmeğe muhtaçlar Fakat bunu bilmeyen bedbahlar var Düşmanlık almış başını gidiyor feodaller Çıldırıyor Yıkılmış bir camii ve cemaati olmayan İmam Hepsi birer trajedi Bir öğretmen var yıllanmış bir okul odasında Yara hasret yaşama sevdalı tek sırdaşı hayalleri Ve duvarda masumca takırdayan bir kilise saati Ne uykusu geliyor Ne de kötü kaderi onu terk ediyor Ama kimseler bunları bilmiyor Siz okuyunca anlarsınız biliyorum Son model ciplerle geziyorsunuz Para babasısınız Umarım çok yücelirsiniz Yüreğiniz şefkatle dolar Bu insanlara gelirsiniz beşer onar.