Mumlar Sönerse

Aradım seni asırlarca Gecenin karanlığına saklıymışsın Bulamadım Ayışıklarında yüzünü yıkarken Sarmaşıklar arasında gördüm seni Bir an Sonra gittin Hüzünlü şarkıları unuturum sandım ardından Ama sonra Sarmaşıklar soldu gitti Ayışığı karanlıklara saklandı Yittin Çığlık oldu Ateşli rüyalara karıştı Seller gibi gözyaşları oldu ayrılığın Sesler kavuştuysa da birbirine Zaman zaman Rüzgarın soluklarında Kollar, kucaklar, dudaklar Hep yoksuldu Hiçbirşeye yaramadı Günün aydınlığı sen olmayınca O yüzden Yokluğuma çok az zaman kaldı Ümit ışığım Söndü sönecek Fitilim yok Mumum yok besleyecek Bittim