ابن یمین فریومدی

کالصبح أتانی رسولک فانجلی لیل الهموم و ذاک فال ناطق فعلمت انک لا محاله زایری أبدء رسول الشمس صبح صادق

ای نسیم صبحدم بگذر بخاک درگهی کز غبارش چشم جان گشتست نورانی مرا درگه آنکس که تصدیقش کند قاضی عقل گر کند دعوی که میزیبد جهانبانی مرا…

ای کرمت نظم داده کار جهانرا والی اقلیم جسم ساخته جانرا داده شتاب و درنگ از ره حکمت قدرت تو هیأت زمین و زمانرا…

ای دل همه حاجتی روا باد ترا لیکن ز من این مژده ترا باد ترا کز هر که نشان بخت تو پرسیدم گریان شد و بس گفت بقا باد ترا

آمدم بار دگر بر سر پیمان شما که ندارم پس ازین طاقت هجران شما بر سرم افسر شاهی نبود خوش تر از آنک دست و پا بسته به زنجیر به زندان شما…

بر کاتبان خویشتن املای بد مکن چون سر زدند از پی تحریر خامه را املا نگر که بر چه نویسندگان کنی و ایشان بحضرت که نویسند نامه را

دل باز بسوداش در انداخت مرا و اندر کف صد شور و شر انداخت مرا سودی نکند غم زیان خوردن من من بعد که خانمان برانداخت مرا

خرم آن کوی که منزلگه یارست آنجا روز پیروز کسیراست که بارست آنجا عارضش لاله سیراب و قدش سرو سهی است بر سر سرو سهی لاله ببارست آنجا…

جمعی اقاربم طمع خام بسته اند در ملک ریزه یی که بدانم تعیش است زینگونه ناپسند کجا مرتکب شود هرگز کسی که با خرد و رای وباهش است…

بیوصل تو کار دل قوی با خلل است هجران تو رهزن بقا چون اجل است رویت بصفا میان خوبان جهان چون ملت اسلام میان ملل است

با من و دلدار من جز بخت در مجلس مباد مجلس ما را بغیر دخت رز مونس مباد چشم من بادا و بس روشن بنور روی او ور بود چشم دگر باری بجز نرگس مباد…

چیست آن گوهر که هست از لعل تاجی برسرش وز پرند آل دایم گرته یی اندر برش هست سرخی باد سار و تنگ چشم و سخت دل وز لباس آل عباس است اکثر بسترش…

جمعی که رباعی ز غزل باز ندانند گفتار چنانهاست که شایسته و زیباست اینست هنرشان که بیان کردم و آنگاه اسباب معاش همه از شعر مهیاست…

بی خنده آن پسته شکر شکنت کس را چه خبر که هست یا نی دهنت چون خط مسلسل است بررق حریر از سنبل تر سلسله ها بر سمنت

بویی که ز چین سر زلفت بمن آید خوشتر ز دم نافه مشک ختن آید جز قامت رعنای تو بالا ننماید سروی که ازو بوی گل و یاسمن آید…