Ön Niyaz

1 şarkı ne kadar bana aitse dilime inmeden önce ondan daha fazla yer buluyor dünyanın dile gelip söylendiği köşesinde telden çıkan ses bana ait nağmesi duyulmadan daha suçsuzluğun bekçisidir yaşadığım serüvende toprağın kanı gibi, öyle ki buz, su halini gözlemede kaçırmayacağı ilk fırsatın peşinde yağmurdu doluydu demeden iklimleri dolaşıyor buharı düşlemekle topraktaki buzun özlemi su olmaya kaderine razıdır dondurucu havada kızarmış dudaklarla konuşurken hayatdoluluğa niyet tutan bizlere düşense duyabilmektir bulutlar arkasından güneşi tomurcuklanırken su, buz saçaklarında böyle böyle giderir toprağa özlemini tamamlar elimizden tutarak bize öğretir toprağın kanı hayat vermek için girdiği bitkilerde ve insanda tükenmesi imkânsız kelimeler halindeki büyük çevrimi kışın tatlı deminde kalıyor su baharda besliyor ağaçları, cinsin .......... ..........