Bir Resim Çizdim Karanlığa

Ressam baba gel şöyle otur yanıma Ben sana anlatayım sen çiz resmi Çizilmez olurmu bir halkın duyguları Anlatılmaz mı gariplerin düşleri Yüreğimi ezme ressam baba Devletim sırt çevirmiş halkından Sende bir yol uzaklaşma yanımdan Vatan toprağında emanetçi gibi kaldık Yığıldı kederler, hüzünler sel oldu Bebelerimiz saldıramıyor memeye, Memeler toprağa katık olmuş yatıyor mezarda. Kadınlarımız sıcak yatağında yalnız Er'leri yitip gitmiş açlığa, çalmağa, kavgaya, mahpuslara, Adaletin yerini bilen kalmadı Herkes kendini hakim yaptı, savcı yaptı Yeri geldi Azrail yaptı. Zenginim Yürümeden koşmuş, koşuyor Dünyayı kendine, nesline cennet yapmağa Fakirim hep dua eder, kül olur yüreği dua eder Masum bedenlerine kurşun yağar, dua eder Tek umudu uzakdaki Cennet'te Derman nerdedir, kimdedir? Vatanıma herkes sahip çıkar, Halkıma, kim nerdedir? Yürümeli mi sokaklarda, yağmalamalı mı Zengini? Siyaseti, siyasetçiyi silmeli mi kederli gözlerden Her seçim bir umut aşılanır halkım'a Yitik bedenindeki BİR TEK OY için, el açılır BEŞ yıllık saltanata kavuşmak olur umudu. Sonra O'da vekil olur, ayrılıp gider halkımdan Sonra söz verir bir dahaki saltanatına yaklaşırken geleceğine Ve hatırlayacağına