Gülhan'a

aldığım nefeste yürüdüğüm yoldasın meğer farkında olmadan beni sen yapmışım sana hediye etmişim aşkı daha napabilirim ki? bu kadarı geldi elimden oysa hediyeni bile açmadın bilmiyordun aşkı paketlerken kağıt yerine sevgi kullandığımı yine de kızmıyorum sana kışın ortasında açıp bir mucize gibi yeşeren ve bana (benim de anlamakta zorluk çektiğim) o eşsiz huzuru getiren en sevdiğim çiçek oldun sen papatya... kulağımda sesler var içimden bir şeyler kızıyor besbelli bana evet evet duyuyorum şu an kalbimin sinemasında bir film oynuyor ama senaryosu olmayan her şey gerçek yani, sana büyüttüğüm aşk ve içindeki sen... "ağlamak" tek becerebildiğim şey şu aralar olsun sönmüş de olsa umudum gözlerim daha onurlu bu defa çünkü birinin ardından ilk kez ağlıyor hadi ağlamam şöyle dursun bendeki dert daha büyük şimdi kahretsin! özlüyor seni gözlerim ne yazık, sen yoksun bense kapısındayım yokluğunun elim kolum bağlı öylece duruyorum mutluluk bataklığı gibi bir şey işte mutluluk ve bataklık ikisi birlikte ne kadar da saçma ama sevip de sevilmemek öyle kötü ki işte bu yüzden ara sıra kalbim 'nerden düştüm bu mutluluk bataklığına?' diyecek gibi olduğu zaman sus! deyip adını haykırıyorum: Gülhan!. Gülhan!. Gülhan!.. bu ses yankılandığında kalbimin duvarlarında ilk önce bir telaşa düşüyorum bana n'oldu diye ardından hatırlıyorum ben kalbimin kalbinden yoksun ve bir o kadar da üzgün ama her şeye rağmen papatya bahçesinde mutluyum oysa sabahları ben hâlâ seninle uyanıyorum aynaya ne zaman baksam yüzünün sureti vuruyor böylece ben de yaşadığımı anlıyorum sana son bir söz kaldı söylenecek keşke bunu söylerken kalbin bende olsaydı ama olsun doğum günlerimde yanımda olacaksın nasıl olsa mumları seninle üfleyeceğim tuttuğum dileklerde olacaksın sen ey papatyam! ey kalbimin kalbi! ve asla unutma ki canım seni unutmayacağım...