Gölgelik

... rabbim affet avaz avaz bakıyor gözleri parmaklarım tutuştu saçlarında affet âh çocuk denize bakma soğutur içini titrersin korkarsın bir de belli etmekten titreye titreye ateş olursun, yanarım âh çocuk benim gözlerimin de ufka giden gemileri var sanma ben o rüyayı atladım toprağı denizden daha çok sevdim -aslım diye değil koynun diyedir çocuk sen can olursun senin kalabalığın eritir yolboyu, yüzüme küsen yüzleri iskeleler birikir aklımda ben yolcu olurum, kalbim yakanda âh çocuk ağzının kenarına bozkırın gri ayazından bir hayat bıraktım diye bu kavmin öfkesini anlamayan sabahlarım tütünle ezilen uykularımdan kaçtı ayaklarım üzerinde duramamaktan karıştıramamaktan kendimi bu gürültüye bu esrik bu şehla bu bencileyin korkulu akşamdan yatağın altında gizli çıkışın hesabına gözlerimi yumup kalbine baktım bak bu tek kurşunlu tabancayı atabilirim kenarında seni öptüğüm denize günleri saymaktan vazgeçeblirim kendimi uzaktan seyredebilirim sana dokunurken ki; coşkun olmalı üzerimde taşıdığım yengi yoksa nasıl dokunabilirdim nasıl nasıl nasıl nasıl anlatılabilir gözlerinin hayat rengi âh çocuk tenha olsun istiyorum hayat yoruldum savaşmaktan anla...