Aşk Fermanı (tasavvuf)

İşitin hu! Ey yarenler! bu dert ile niyazımı Hem dert ile figan ile, duyan var mı? Avazımı Kim bile bu can elimde, aşk mihengi tuttuğumu Gel aşıksan sen de dinle, şu benim gizli razımı Aşksızlara divan olsa, dost sözü yavan görünür Can dilinde mani sunsa, anlamaz ki bu nâzımı Hâlimizdir gelen dile, meylimiz bellidir kime Kim de neyle meşgul ise, dışa sızdırır özünü Hâlvetim aşk diyarıdır, maniler hâl lisanıdır Hak'ka yol tutmak dileyen, işitir yürek sözünü Bu dert ile yola çıkan, ne arar sorar kendini Benliği terkine vurup, nesneye kapar gözünü Kim aşıksa yansın gelsin, benliğin boşansın gelsin Pişmeye meyli yok ise, yalasın gaflet tuzunu Pişmek bu seyr-ü seferde, atmaktır gayriyi terke Havf-u recâ tertibiyle, yokluğa dönsün yüzünü Hamlar bu derdi nesirde, name sanır da okurlar Ne namedir bu ne şiir, arifler bansın özünü Yola çıkmış bir kafile, şerli şersiz uysun diye Yolda koyan şom nefs, ile eğri etmesin düzünü Çağrıma yetişir ferman, kerem dilleri çözülür Bu kısacık metin ile, anlattım derdim cüzünü. râz: sır nazım: düzen, şiir, manzum halvet: tenha yerde yalnız kalmak. havf-u recâ: korku ile ümit arası hal cüz: bölüm, parça.