İmefe

Evvel imefe yoktu, patrondu Duyunu Umumiye, Amir de o, uygulayan da. Kendin pişir kendin ye! Borçlar gırtlağa dayanmıştı, ödemek mi, ne mümkün? Kolay yolu bulundu: Yönetimi verildi mülkün. Artık getirilsin kârlar, vergiler, harçlar, akarlar, Bizim nazırlarımız mı? Ancak uzaktan bakarlar. Hem sınırlıydı Duyunu Umumiye’nin alanı, İmefeye sınır yok, açıkça yapıyor talanı. O gün ekonomi yönetmeye adam getirdiler, Bu gün işi daha pratik olarak bitirdiler. Artık buralara memur getirmeye ne gerek var, İmefeden gelen emri bizimkiler yapıyorlar. - İşçiler çıkacak! - Emredin... - Yatırımı durdurun! Bütçeyi kısın! - Başüstüne... - Bizim çuvalı doldurun! Bizim faizlerimizi aksatmayın! - Mümkün mü mister? Elini vermişsin ya, vücudunun hepsini ister. Hayvancılık mı? Vazgeç... Ziraat mi? Neyine gerek? Mutlaka geri dönüp de gülüyordur gevrek gevrek. İşadamı şaşkın, sanayici ağlar, esnaf mefluç, İmefenin işine geliyor, işte budur sonuç. Ormanlarımız perişan, servetlerimiz çürüyecek, İdareci gerek, imefeyi geçip yürüyecek. Yolun sonudur, silindir gibi ezecek bizi kriz, Acaba böyle idareciler görebilecek miyiz? Hiç unutmam Duyunu Umumiye’nin ettiğini, Hep Osmanlı’nın yıkılışı düşündürüyor beni.