Belediye Otobüsü

Bana, En rahat yer ağlamaya, Belediyemin otobüsü... Şu koskoca İstanbul'da Dört- beş durak arasında, Yapayalnız olduğumu hissetmem çünkü. Dalgın, bezgin, uyuşmuş suratlar deryasında Ağlarım.... rahatlarım.... Boş bakışlar anlamaz, Hem, sorar gibi de bakmaz. Kendi büyük dertlerinde kaybolup gitmiş nice, Yorgun, suskun, öfkeli suratlar denizinde Dört- beş durak arasında, Bir tek bilet parasına Kendime de ağlarım Onlara da.... Paylaşmanın tadı başka. Belediyemin otobüsü, Otobüsümün yolcusu en rahat..., en sessiz...., en tepkisiz candaş bana. Bir tek bilet parasına, bu 'konforlu ağlama' Dört-beş durak sonrasında, 'hadi eyvallah' bana.