Dibace

aksayan yüzümdü çarpık şehir oluklardan akardı kadim kirliliğim toprak damlı evlerin en masum haylazıydım ölü gölgeleri gizlerdi güzelliğimi sırnaşık acizkar oyunlarımla büyüdü çocuklar peçeli yabanlığım engel olmadı cirit atmaya toprak damlı evlerin terası yoktu tırısa kalkan atılgan atları atlarla yarışan çocukları vardı gizemli figüranların cebinliklerine abanırdım taşırdım ceplerimde gizli bir mühür bir mevsim bir nefes oyunbazlığımda bin tilki dolaşırdı gizli bir yüz okşardı serinliğimi taşralı bilgeliğimde hastalıklı düğümdü aşk yontulmuş çelik kavlindeydi acıyan yerler karanlığı yolan çinilerde bir ulak gezinirdi salgıladığım zehrin ödenemeyen mehriydi gittim yıkandım bir kuyuda bütün şehir tenimde kustu derken bir sabah yanaşmam insan kokan dağlarımda vurdu beni