Pencereler

İlk pencere doğduğun, Ve bilmeden Geldiğin şu dünyada, Huzuru, güveni Minik tenine ilk teması, Hani bir meleğin sevgiyle, Şefkatle sardığı, Baktığın o an, değil mi? Ya ondan sonra açılanı! Yüreğine sığdıramadıklarınla, Yani hayat eşin ve çocuklarınla, Hatta dostların ve sevdiklerinle Katık ettiğin siyah zeytinle, Paylaştığın yarım somun ekmeğin, Kucak dolusu sevgi Ve sıcacık dostluk, değil mi? Bir pencere vardır ki, Hiç bakmak dahi istemediğin! Ah, ahh! Yüreğine sevdayı damıttığın… Adına şarkılar, türküler bile, Okuyup yazdığın, Ekmeğine tuzu, gönlüne huzuru, Kattığın o sevgiliyi! Gözü yaşlı uğurladığın O veda anı, değil mi? Ardında yarım kalan ve hala, "Yaşanacak daha çok şeyimiz vardı…" " Olmasaydı keşke…" Diye sıraladığın, Anılarıyla seni ardında bırakan, Buruk bir sevdaya, Boğazında bir yumruk misali, Ağlamak isteyip de, Ağlayamadan baktığın… O pencere ne hazin, değil mi? Ve son kez yaşam penceresinden, Bir sigara içimi akıp geçen, Tüten zamanın her karesini, Kah hüzünle kah sevinçle, Tek tek elediğin, O pencere, değil mi? Yılların omzuna verdiği yükü, Yorgun bedeninle vedalaştığın, Anıları ardında bıraktığın, O son pencere, değil mi?