Yokluğuna Alışmalıyım

Alın yazımın sayfalarında. Yokluğuna alışmak ne kelime Elim kolum bağlı kaldı, Çaresiz kaldım. Zamanın ilmekleri karıştı, Çözemiyorum bir türlü… Seni her istediğimde, Koklayamıyorum. İçimdeki çiçeksin Sulayamıyor, büyütemiyorum. Kurumanı istemiyorum. Gözyaşımı akıtsam da toprağına Yine döküyorsun yaprağını… Bir türlü yeşertemiyorum. Bu Pazar dualarla yaklaştım yanına. Görüyorum ki, Bir başkası dokunuyor Yaprağına… Görüyorum ki, Bir başkası dokunuyor O kara toprağına… Hüznüm ıslandı o anda, Sığındı kirpiklerimin aralarına. Yüreğim bir garip kuş gibi Belirsiz kayıplarda… Anladım ki artık Yokluğuna alışmalıyım. İçime gömüp sevdamı, Ardıma bakmamalıyım