Unutmamak

Bugün gidişinin yirminci günü. Sana alışmak çok güzel, Yokluğuna alışmak çok zor. Ey, parmağımda yüzüğünü, Yüreğimde, yüreğini unutup giden kadın Bulutları yoldaş kılmış yırtıcı şahan. Kaf dağının ardındaki peri masalı, Yaşanmamış, Ve asla yaşanmayacak olan, Hayallerin kahramanı. Sen ki, beni, Hiçbir zaman, Seni sevdiğim gibi sevmeyeceksin. Bir gün çekip gidecek, Ve geriye dönmeyeceksin. Çünkü sen, Okyanusa aşık, Yelkenleri hep açık, Gemiler gibisin. Ruhunda, Pusulayı yeni bulmuş kaptanların, Dünyayı keşfetme heyecanı var. Bu liman, Sana çok dar. Sen bu limana sığmayacaksın. Oysa... Bir bilebilseydin. İçimdeki sevdalar, Okyanus kadar. Ben de beynimde Güzelliğe aşık bir dervişin Gezginci ruhunu taşıyorum Bu yüzden hep kollarım açık Adım adım dolaşıyorum Evrenin gerçeğini arıyorum Hem kendi içimde hem kendi dışımda Sevmelerim de acılarım da hep bu yüzden Sen Şu çeyreklenmiş ömrümde bulduğum Yıllar önce yitirilmiş En büyük gerçekliksin Ne çare ki Sana sahip olmak mümkün değil Kaybetmek istemesem bile Çekip gideceksin Ama olsun Yokluğunda bile seni yaşamak güzel Asla dönmeyeceğini bilsem bile Gözlerimi ufka dikip Beklemek Sensizliğin küllerinden yaratmak seni Yıllar sonra bu satırları okuduğunda İhtimaldir ki Ben çok uzak diyarlarda Dönüşü olmayan yollara düşeceğim Ama inan ki bana Gözlerim kapanırken bu dünyaya En son senin gözlerini göreceğim Ve ruhunu yanımda alıp götüreceğim