Şiir Bakışlı Çocuk

Asmış ceketini yıldızlara Bir elinde kalem var, bir elinde hüzün. Şaşkın bakıyor Hangisini sürse beyaz sayfalara Kan fışkırıyor... Şiir bakışlı çocuk Sırtında mavi gocuk. Bir kenarda üşümüş... Hüznünün başını okşuyor usulca Kalemi çoktan düşmüş... Gözleri deryalarda Yüreği hülyalarda... Bulutlarla dövüşmüş... Islanmıyor yağmurlarda! Şiir bakışlı çocuk Nereye bu yolculuk! Rotasını çizmiş yalnızlıklara Dümeni kırsa sağa sefalet Sola kırsa felaket Geriye dönülmez bu deryada! Eyvah ilerde hüzün korsanları yol kesecekler Kesin yenileceksin kavgada! Hüzünsüz ne yaparsın düşünmeyecekler... Hüznünü gasp edecekler sonunda! Şiir bakışlı çocuk... Gözleri boncuk boncuk... Şimdi yitik bir kentin etkisiz elemanı Ne elinde hüznü var Ne kan kusan dolma kalem Bakışları bir şiire ram oldu olalı Gözleri de bir âlem... Sen! Bu kentte kalalı Bir deliye daha kavuştu sokaklar Hayat çok mu dar? Şiir bakışlı çocuk Burada neden durduk?!!