Asi Susmalar

Rustik mısraların satır aralarında, /minicik elleriyle delercesini göğü, /baharlara dua eden, /küçük bir kız çocuğu gördünüz mü hiç? Kıvır kıvır saçlarından, düşerken zemheri. Öyle sessiz, /öyle kırılgan bir hali resmettiniz mi hiç? Namı can suyununun en bakiri /dokunsan, /uçup gidecek avuçlarınızın o minik misafiri... Sahi siz, /iz sürerken tenhalarda, gecenin çığlığı bulaştı mı hiç elinize? Ya da her yüzün, yüz ölçümünde, /dokunabildiniz mi yüreğinizin güneşine. Ben şimdi susuyorum, Ve sussun istiyorum bu şehrin her köşesi. Korkuyorum, Sesimin sessizliği besler oldu çığları. Korkuyorum, Yutkunurken yıkılır diye, /bir yüreğin yarınları. Ben sustum; Oysa; haykırmak isterken aykırı bir ünlem telaşında... Ben sustum, darmadağın bir çocuk bakışında. Koşmak dedi, titreyen o masum sesiyle, Koşmak; sol omuzundaki meleğin ra’dına aldırmadan. Koşmak dedi, dilini damağına vurmadan. Belki dedi, yüzerim bir yağmur tanesinin okyanusunda. Belki dedi, düşerim kuruyan bir coğrafyada melek yüzlü bir çocuk yanağına. Ben sustum, O konuştu gözleri on mısra uzunluğunda. Kainat kitabının, ürperten sayfalarında, /umuda dua eden, /küçük bir yürek gördünüz mü hiç? Ne dilinde şeker tadı, ne kollarında bezden bebekler, Mitolojik bir yalnızlıktı belki de yaşadığı, /avucunda solarken çiçekler... Belki ekmek kadar kutsal, Belki ölüm kadar gerçekti. Belki an kadar yakın, Düş kadar uzaktı. Engin Badem... -unutmadan- -Sözlerin sukutu, sanma ki vecizliğindendir, ey çocuk. Bilir misin her an göğsümüzde raks eder yokluk.- -Ne olur bana gözlerini ver çocuk, gözlerin umudumdur. Aldırma sol omuzundaki meleğe, onlar hep benim suçumdur.-