Hayata Dair Üç Hece

-doğmak- -Hayat dediğin üç hecesidir alfabenin.- Düşün! Farzet ki ilk hecesindesin. kaybolan her karanlık hüzmesinde, sisler ardından çıkıp gelen uğultulara inat, cesedini süslemek vardı ağartıların diyeceksin. Eğilip usulca kulağına, sevda ninnileri söylemek ya da. ya da basmak bağrına tüm gölgelerini esaretin. ya da boğmak sükuneti, inadına... İnadına doğurmak ya da... Düşün! şimdi rafa kaldırıp semadan saçlarına düşenleri, usulca kıvrılıyorsun kirpiğine bir düş’ün. Avuçlarında gevretilmiş dürtüler. Kollarınla sıkıyorsun yarınsız yarınlarını. yürüyorsun ağzında garip bir tad, ve irkilircesine bir kapıdan geçiyorsun. ellerinde kırmızısı Rahman’dan sonra gelenin. Üzülmek yok yüreğim, Hayat dediğin üç hecesisidir alfabenin. Düşün! zamana sığdırmak için benzersiz yasaklarını, uçurumdan düşüyorsun, kıldan haritalar klavuzunda. zulme ve her ölüme doğmak için geliyorsun. Garip, Unutmamak için not düşmüyorsun aynalara. sana doğum şarkıları besteliyor sancısında annen. ve başlıyorsun hayata işte yaşam alfabesinden. -yaşamak- -Hayat dediğin üç hecesidir alfabenin.- Düşün! Farzet ki ikinci hecesindesin. Ve yaşanmamış bir tarihi ezberlemedesin. Düşün! doğurgan bir bahar öncesi çiseleyen hüzünler sarkar kulak memesinden. tütsü tütsü bir hasret düşer parmak uçlarına. Oysa düş kurmakta vardı elbet, Küflü bir somun içinde telaşsızca. Düşün! tırnak diplerinde kir döken, gözleri üç yıldız emeğin aşkına. ve ışıklı hüzmesinde eli başını döven, titreyen dilin aşkına. Siyahlar içinde bir rüzgar, parmak uçlarında kırmızının emeği. Gel keyfim gel mesela. Ya da git güle güle. Ama ne olur, Ölme! Düşün! şimdi alfabenin ikinci hecesindeyiz. ve sökülen bir ilmeğin derdindeyiz. yaşamak nefes alıp vermek kadar, yaşamak sanki bir okyanus miğferinde susamak kadar. Düşün! alacalı bir ter lüksü, alnından yanağına inercesine. ya da yüzünün her yarığından, fışkıran lavları içercesine. Yaşamak, /burkulan dalgalarına aldırmadan gözlerin, Yaşamak! /kemiksiz bir etin titremesinde sözlerin. __iyi de sövmeleri kimedir bu hayaletin. Düşler kuruyorum, Düşünün üstünden, düşe düşe, Oysa, lime lime bir tan ağartısıdır yakan genzini, Hazine diye saklarken alçaklar! dişleri arasından süzelen bu kokuşmuş enzimi. Düşün, Dört ilkimden ötesi yasak, sadece anlaşılmışlığın notu yasaklarında yaşanmışlığın. Oysa, fırlayıp yatağımdan, sana bir başka yaklaşmak vardı hayat. Kim ne derse desin, tanımsızdı geçmişin. Bana kendini hatırlat ne olur, __içinde ölüm geçmesin. -ölmek- -Hayat dediğin üç hecesidir alfabenin.- Düşün! Farzet ki üçüncü hecesindesin. Ve yaşanmış bir tarihin o son demindesin. Düşün! sinesinde öpüşürken nefesiz bir uğultu. ağrısız bir meşguliyet mi acep, namesinde hüzün kokan bu tortu. Varsın ay parlasın, denizler gülsün biraz. biraz kül, biraz ateş, bıraktım denizler gülsün biraz... Düşün! say ki gecenin en karanlık yerinde, bir sigara ışığısın, ve simsiyah bir sayfa ekseninde, parantez içine kaybolmuş ünlemler kaçığısın. Söylesene! __bu hangi iklimin çığırtkan çığlığıdır, ___ihbarın hangi tonudur. _____dedim ya her doğan asıl toprağın konuğudur. Düşün! neresine dokunsan, irkilir kabullenmişlik, ve her doğumla ölmek nasıldır diye sorup durursun. Ellerin üşür, üşür gölgene direnmişliğin. dudaklarında bozgun kuraklığı Azrail’in peşinde irinler içinde sefasındadır şeytan. Oysa sen bir tomurcuk gülüydün. uzun ve ince bir dokunuştu nefesinin rengi. Biliyor musun? __bu gün hayata dönüyor karanlık, ___ve beyazlara ölüm var. ___dilimizde yorgun türküler ____bu günden usanmış yarınlarım var.