İsimsiz Bir Göçken Sen

Yerleşkesinde yüreğimin en geniş mabetler üstündesin. Hasretin zülfünde gölgesiz, ölüm öksürten tütsüdesin. Hangi ateş gülü yalansız, bir o kadar da külsüzdür, Mavileri sevişirken gözlerinin, kırmızısı öksüzdür. Oysa sende sonsuzluklar, ecelin bir avucu kadardır. Evrene sığmazken sevdam, sende an kadar dardır. Ey benim asi yazgım, ey benim geçmişten yana geleceğim. Üstünü örtme gecelerinin ansızın geleceğim... Toprak dediğin bereket biler kınında, Başında sarı başaktır tel tel saçları. Ey göğsümün kınında sevda bileyen yar, Soyadın umutken senin adına meftundu bahar. Farzet ki nöbetleşe bir uykunun sensiz rüyasındaydım. Ve kalabalıklar içinde bir ruh bozumu zamandaydım. Farzet ki bilmiyordum, çiçeklerin hep sen koktuğunu. Ve bilmiyordum, isminin katili, dilim olduğunu. Oysa, Hala içimde bir ben ağlar, gözleri nişangahındadır gözlerinin Ve fayda vermez biliyorum, rüzgara teslim sözlerimin. Esaretim, utangaçlığım, yiğitliğimsin benim. Talan edilmiş bıyığımda buz salkımı, yitikliğimsin benim. Varsın duman duman ciğerimde gezsin efkarın. Celladıyım bilesin, dudağının kıvrımında eriyen karın. Bana düşen, yüreğinde kaçakken sevdam, Adını mühürlemektir dilimin her santimine. Yinede lanet okuma ne olursun aşkının yetimine. Ey benim asi yazgım, geçmişten yana geleceğim. Isıtmasanda olur geceleri ben sana bin yangınla geleceğim.