Yarına

Sabah olunca gidelim tanyeri ağarınca yüreğimiz yine ve yeniden paramparça ne varsa bizi yılgın eden gidelim üstüne gidelim tutsaklığın yenilmişliğin ve ince ince horlanmanın üstüne üstüne biraz utangaç ve kahramanca ah benim bana benzeyen kadınım içimin nelerle dolduğunu anla ben sessiz ölümleri seçmedim hiç seçmedim bir türlü üstesinden gelemem yılgınlığımın yorgun yalnız çekingen gece yarıları aklımda bir çıksam bir çıksam yarına doludizgin bir kurtuluş adına ah benim bana benzeyen kadınım bir anlasan yüreğimi bir anla kim girebilir kim girebilir kim girebilir benimle ölümün arasına hiç büyümez sanırdım hiç büyümez acılar acılar birden büyüyebilir ölümler birden büyüyebilir ah benim bana benzeyen kadınım ya her şey ya her şey çoğalırsa çocuğun gülmesini yanlış yorumlar halkımın kötümser gündelik kaygıları çünkü onlar sabah akşam yorgunluk ve korku taşıyıcıları sokaklardan evlere evlerden sokaklara ah benim bana benzeyen kadınım onların da gözlerinde bir şeyler açsa ve sonsuz bir tutkuya dönüşüyor korkuya özdeş ne varsa umutsuzlar yitikler gezginler kırgınlar ve küskünler gövermiş bir yonca gibi karlar kalkınca güneşe bakıp türküler söyliyecekler karlar kalkınca ilkyaza varınca ah benim bana benzeyen kadınım ben artık her şeyi anlıyorum açıkça bu uzak kar şehrinin sabahına şavkı vuran güneş yolları dağları ve kızakları onların ürkek gözlü atlarını ısıtsa bir de üşüyenleri ısıtsa yüreğimi yüreğini yüreklerini ısıtsa ve ağartsa ah benim bana benzeyen kadınım bırak da kuşların çırpıntısını kulak ver çoğalan şeylerin çırpıntısına