Balad. 8 : Aşk

İşte ben odamda Yalnızlık koynumda Vebalin boynumda Istıraplar içindeyim Carl Orff çalıyor plakta Sanki göklere yükseliyoruz Yedi kat arşa ,Burak’la birlikte İçimizden bir ses yükseliyor Yükseliyor.. Bir feryat olup İnsanların tepesine yağıyor. Tizden başlıyor sesler Bizi kesin karşılıyorlar Melekler ordusu,başlarında Cebrail Nice dolambaçlı yollardan geçiyoruz Belki Pompei ‘nin sokaklarından geçiyoruz Kapılarda Etrüsk kadınları oturuyor Birazdan dünya batacak bilmiyorlar Sonunda dünya batıyor tümü taşlaşıyorlar. Truva’dakiler de bize inanmadılar Onlar da yıkıldılar Oysa mesele kavga değildi, İnanç değildi, Aşktı aşk. Şimdi odamda oturmuş düşünüyorum Acaba Efes’te bir sabah uyananlar Çekip nereye gittiler.