Kayıp

Yine sert bir rüzgâra tutuldum üşüyorum Yokluğun en şiddetli depremlerle geliyor Kapatma gözlerini boşluğa düşüyorum Bir adam karanlığa kapılmış kayboluyor Tanıdın mı bildin mi bu biçare adamı Kan çanağı gözleri sana yabancı değil Varlığın gün gibi aydınlatırken odamı Şimdiki bu karanlık çekilir sancı değil Yaşamak sevilmekti sevmekti doludizgin Ölümse hiçbir zaman kanmadığımız yalan Sevda tek merhem idi, yaralarsa en azgın Şimdi buruk bir anı düşlerimizde kalan Ve tarifsiz acılar işgalinde yüreğim Mutluluksa aşılmaz duvarlar arkasında Düş de olsa bir gece apansız gel göreyim Bekliyorum kapkara sevdalar ortasında.