akşam oldu yine... her bir gün sanki kendi içinde dönüyor durmadan... ve hiç bıkmadan...…
Hiç bir şey degişmemiş küçüklügümden bu yana istanbulun trenlerinin... Ayni köhne vagonlar ve bin bir rica açilan camlari... Bir türlü kapanmayan kapilarindan sarkan haylaz çocukla…
Nasil anlatmali seni bir bilsem... Kime sormali gönlünün hüznünü bugün... Ama bilirim ki dört mevsim gibisin...…
Bir özgür kuş olabilsem mavi gökyüzünde Kanadımdaki her tüyden bir dünya kursam kendi kendime Bazen bir martı bazen bir kırlangıç olsam Görebilsem uzakları...…
Hava karardı, herşey birden soğudu. Bir ağaç vardı, tek başına bahçede Küçük bir yaprak üstünde Ki son yapraktı o.…