Şehir

Şehirlere Marşlarla dolu türküler söylediler Geriye kalan kandı Çocuk seviyordu kızı Ve kaybolmuş bir cephede Ağlıyordu Şehre ilkbaharda Kan dolu sözcükler damlıyordu Şehir uzaktı kendinden Bahçelerde çiçekleri kan Cephelerde askerleri barut kokuyordu Çocuk kızın resmini okşuyordu Ve kaybolmuş bir cephede Ağlıyordu Şehrin sokakları kinle süslenmişti Kuşları göçüp gitmişti çoktan Şehir yalnızlığını yaşıyordu Ve şehir İlk defa korkuyordu yaşamdan Ben, ben değildim Onun, onunla alakası yoktu Herkes vahşi Herkes korkak Ve herkes ağlıyordu içinden Her patlama olduğunda Gözlerde saklı o damla Parıl parıl parlıyordu Patlamalar arasında şehrin Sessiz ve sakindi çocuğun bedeni Elerinde o cansız resim O resmi tutan cansız elleri Her patlamada gözleri Cephedeki her yürek gibi Parıl parıl parlıyordu Tek farkıydı kardeşlerinden Cansız ve soluksuz bakışı