Ay Hikayeleri 1

gece güzeldir ay hikayeleri dolunay ilk dördün son dördün hilal, ah hilal sendin başımı belaya sokan aydınlık gecelerinde karanlık kasabamın ışığınla avundum kundakta bebek gibi aya şavkın vurdu buz gibiydi gece varlığınla ısındım yaz diyemedim. Güzlendim denizlere çağırma beni med olur cezir olur büyüktür dalgaları denizin kıyıları yeter bana kıvrım akan deremizin taş kalpliyim değil mi sana git derken git ve kurtar beni tunç heykelleri gibi yeryüzünün duygusuz olmalıyım gülümsemen karda ateş gibidir tunçtan katılaşmış yüreğim yakma beni kalıplarım dayanmaz kalın duvarları yasak şehrimin bir, bir yıkılmakta tut ellerimden diyemiyorum dimdik durmalıyım ayakta gecenin karanlığında kol kola yürüsem yeter ışığınla baş başa sen beni bilmiyorsun ben var ya ben iflah olmaz biriyim yokuşlarında sevdanın ansızın tükenebilirim. ağrılarım benimdir bedenim gibi yüreğim sende kaldı sana yanarım istasyonsuz duraklarında trenlerin makas değiştirir hainler. şiir mi bir ayrılıktır ölümü çok şeyler saklıdır ötelerden duygusuz suratsız tunç heykelleri evrenin gülümseme nedir bilmezler. ve dondum kaldım öylece beni Ege'nin sularına gömmeyin ve heykelbol şehri ülkemin İzmir de kalmasın ellerim. Bursa belki şeftali kokusu "mermer şadırvanda şakırdayan su" zamanı var her şeyin ölmekte acele etme bekle sevdiceğim