Umutlar Yitince

Bir çığ gibi büyümekte hasretliğin git gide içimde Gem vuramıyorum artık beynimi kemiren düşüncelere. Serapsın sanki yanına varamıyorum Zaman denilen bu meçhul varlık içinde. Elem,kaygı ve yalnızlık Bunlarla yoğurdum hep benliğimi Dalında geç yetişmiş bir gül gibi Bekliyorum hazan mevsiminin gelmesini. Uykularımı bölmekte kâbuslar Yitip gitti ard arda,o tatlı,o pembe dünyamdaki umutlar. Belirgin,anlımdaki derin çizgili hatlar Ve ağardı başımdaki saçlar Bir yolculuk başlamak üzere artık belli ki...